Een verhaal over de dood..
.. hé, gezellig. Een verhaal over de dood, en dan zelfs nog misschien wel over mijn dood.
De dood.. Eigenlijk iets waar je het niet snel over hebt als je nog leeft en niemand in je omgeving hebt die onlangs is gestorven. Toch kwam het onderwerp vorige week bij mij en mijn collega's ineens ter sprake, tijdens de lunch nog wel.
De dood brengt in de wereld vooral veel verdriet, logisch als er iemand waarom je geeft er ineens niet meer is. Of misschien wel als je weer eens op het nieuws ziet dat er weer een nieuwe ziekte is uitgebroken, dat de kindersterfte in Afrika hoger is dan ooit, of dat een Tsunami een hele hoop mensen behalve dakloos heeft gemaakt ook dood heeft gemaakt.
Ik heb de dood enkele jaren geleden pas voor het eerst echt bewust meegemaakt. De vader van mijn exvriendin (toen nog vriendin) is op te jonge leeftijd overleden. In mijn jeugd ben ik ook een opa verloren aan de dood, maar toen was ik te jong om dat bewust mee te maken, dat heeft ook nooit echt iets met me gedaan. Het overlijden van mijn schoonvader des te meer.
Dat heeft me ook wel aan het denken gezet.. Wat als ik dood ga? Wat gaan mensen doen, wat gaan ze niet doen, weten ze wat ik zou willen? De dag dat ik dood kan gaan kan vandaag zijn, het kan ook over zestig jaar jaar. Je weet het nooit, een ongeluk zit in een klein hoekje, sterker nog, het hoeft niet eens een ongeluk te zijn. Niet dat ik denk dat iemand mij wil vermoorden, maar toch, je weet het nooit.
Wat ik eigenlijk gewoon wil zeggen, dat mocht ik dood gaan, en jullie weten niet wat ik heb ervaren in mijn leven tot het moment van schrijven (en uiteraard daarna) dan hoop ik dat het duidelijk is dat ik iedere dag geniet van mijn leven. Dat is ook wel duidelijk denk ik, ik reis veel, probeer zoveel mogelijk tijd met vrienden te besteden, probeer zoveel mogelijk leuke dingen te doen en geniet van iedere dag. Sommige mensen reageren jaloers op mijn reisjes, of op mijn auto, of op al die gadgets die ik heb. Anderen verklaren me voor gek dat ik zoveel in de auto zit, dat ik 'zomaar' naar Zweden ga voor een weekendje of dat ik weer een nieuwe gadget koop. Voor mij zijn dat juist mijn bewuste keuzes, ik ben vroeg van school van afgegaan, en ben dus vroeg begonnen met fulltime werken. Hierdoor heb ik veel meer vrijheid gekregen dan ik had met school. En van die vrijheid (uiteraard ook financieel) kan ik doen wat ik leuk vind.
En dat is het belangrijkste ding van mijn leven; doen wat ik leuk vind. Ik ga met plezier naar mijn werk, ik heb nog goed contact met mijn ex-vriendin, ga zomaar ergens naartoe als ik daar zin in heb, ik heb een hoop goede vrienden, ik rij een mooie auto, en af en toe verveel ik me gelukkig ook nog eens.
Om meteen het verhaal nog iets persoonlijker te maken, wil ik graag dat jullie weten dat ik geen saaie kerkdienst wil hebben waar een cdtje aanstaat (en dan nog op repeat ook..) met wat nummers erop die ik misschien wel leuk vond. Degene die dicht bij mij staan weten wat ik leuk vind, draai dat dan! Met al die muzikale personen in mijn vriendenkring moet dat toch geen probleem zijn. En dan niet in een kerk, ik heb niets met de kerk, ik vind dat kille gebouwen die een religie uitstralen die ik nooit heb gehad en waarschijnlijk ook nooit zal hebben. Zoek een leuke, mooie locatie uit! Maak er een klein feestje van. Uiteraard zal er getreurd worden (mooie aanname ja.), maar vier dat ik mijn leven heb gevierd en altijd zal blijven vieren.
Tot de dood daar is. Ooit.
p.s. Voor de lezers die nu ineens bang worden, dat is nergens voor nodig hoor. Dit verhaal (maar dan stukken uitgebreider) was vorige week in me opgekomen en ik wou het toch graag met jullie delen.