Weblog – van Barend

Gastbijdrage: Props retweeten – door @gvrens

Oké.

Je kan zeggen wat je wilt, maar ik denk dat ik toch wel kan zeggen dat iedereen ter wereld op een bepaalde manier leeft voor erkenning. Erkenning van je baas dat je je werk goed doet, erkenning van je vriendin dat je een lekkere piemel hebt, en erkenning van de mensen waarvoor jij zojuist gekookt hebt. Daar doe je het voor, mensen die zeggen dat jij iets goeds hebt gedaan. Zoiets is goed voor je 'ego' en geeft je moed/energie/hoop/geluk voor de volgende keer dat jij iets gaat doen. Dit lijkt me allemaal vrij logisch, ik leef er ook voor.
Maar, Rens, we leven in 2011 en de wereld is veranderd door iets wat we met zijn allen 'social media' noemen, en dat zorgt ervoor dat we zeer persoonlijke dingen kunnen delen met al onze vrienden/vage kennisse/scharrels/oud schooljuffrouwen etc. etc. En ja, ik doe er ook aan mee.
Ik heb een twitter een facebook een hyves en een myspace account. En op die dingen vertel ik waar ik ben geweest, en soms ook met wie, en soms deel ik een gedachtegang die op dat moment door mijn grote ronde hoofd raast. En ja, ik hoop dan dat mensen reageren, of respecteren, of 'liken' , anders zou ik dat toch niet online zetten?
Tot zover nog steeds een vrij logisch verhaal denk ik, maar nu komt de kronkel die al enkele maanden dwars zit in mijn hoofd:

Stel, ik kook voor 12 mensen mijn specialiteit (broodje hamburger met gebakken uien, champignons en geraspte kaas) en die mensen vinden het allemaal lekker, dan zullen ze tegen mij zeggen dat ik erg lekker gekookt heb. Toppie, erkenning, daar doen we het voor (zie boven voor het geval je eroverheen gelezen hebt) MAAR als ik dezelfde avond bij een benzinepomp een oud klasgenootje tegenkom, dan ga ik toch niet vertellen aan hem dat ik broodjes hamburger heb gebakken voor 12 man en dat ze het 1 voor 1 (met naam en toenaam) keilekker vonden en dat ze zeiden dat ik een goede kok was?

Begrijp je waar ik heen wil? Het kan mij geen ene fuck interesseren dat @janlul een leuke tijd heeft gehad op het feestje wat jij gegeven hebt? misschien is @janlul wel een psychotische callcentermedewerker waarvan ik bij voorbaat al niks mee te maken wil hebben. En daardoor zou ik dan A. het gevoel moeten krijgen dat ik een keivet feest heb gemist of B dat jij de beste feesten in town geeft terwijl ik als ik dat echt zou willen weten toch gewoon wel aanwezig geweest zou zijn?

Nu zullen er ongetwijfeld sjaakies zijn die zoiets hebben van gast, delete je twitter account en ga lekker in jouw houten hokje in de tuin zitten en val ons niet lastig met je gehaat op die mensen, laat ze toch lekker als ze dat willen.

Oké , wil ik best doen. Maar op een of andere heldhaftige manier wil ik bewijzen dat het niet goed is voor mensen, dat er iets fout zit in de beredenering van het krijgen van de props op twitter. Het stelt zo weinig voor namelijk als je het mij vraagt. Even voor de duidelijkheid, een keer een retweet van iemand die je complimenteerd (over een show of een track etc.) vind ik totaal niet iritant, je laat zien dat iemand het erkent. Waar het mij om gaat zijn de mensen die gewoon alles met hun naam erin retweeten. WAAROM? Laten we zeggen dat we al ruim 15 jaar in een maatschappij leven met goedwerkend internet met de bijbehorende communicatie technieken, wie kent ICQ nog, of CU2 ? En dat we in die tijd prima hebben kunnen leven zonder twitter (en de daarbij horende complimenten) , ik ook.

Maar waarom is daar nu ineens die (vanuit mijn perspectief ) ongekende drang naar er en herkenning? De drang die ervoor zorgt dat je zodra jij je naam ziet in combinatie met iets wat jij goed gedaan zou hebben gelijk die retweet knop indrukt. Bij sommige mensen lijkt het soms wel schaamteloze lelijke reclame, net als op de voetbalshirts van teams uit de franse voetbalcompetitie.
Totaal overbodig en bovenal, jaja daar komt ie, het maakt het traditionele (jij dus in dit geval als je je aangesproken voelt door mijn tirade over overmatig dingen met jouw naam erin retweeten) gewoon minder mooi. En dat is zo jammer! Er zijn mensen die ik gewoon half ken (van een feestje of zo) en die ik normaal gesproken zorgeloos zou begroeten, het standaard praatje mee zou maken en waar ik gewoon een goede avond mee zou hebben. Maar nu volgen wij elkaar, op twitter. En nu weet ik, dat die persoon het programma haat waar ik zo graag naar kijk, en dat die persoon met heel veel spelfouten typt (ja daar stoor ik me aan, sorry mijn probleem ik zal je er zelden op aanvallen behalve als je @chinobreda bent, hij weet zelf, shit was een grapje met een serieuze knipoog)

Het haalt een stukje van de charme van het leven weg. Zo volg ik sinds kort iemand van mijn middelbare school op twitter die ik al 6 jaar niet heb gezien. Nu lees ik wat die persoon dagelijks doet, best leuk maar voor hetzelfde geld kom ik haar tegen in een schoenenreus in Goes, dat is toch ziek? Dat is in mijn optiek een beetje het leven. Daarom houd ik ook van weddenschapjes, zoals: als jij dat lege blikje in die regenpijp gooit krijg jij een maaltijd van de sparerib express van mij. Hele kleine kans dat het lukt, maar als het lukt wint de wonderlijke waarheid het van mijn gezonde verstand en eet die persoon vrij verassend spareribs die avond terwijl hij eigenlijk rode kool bij zijn moeder zou gaan eten.

Ok, zeg je dan, dat is dan vanuit jou gezien een nadeeltje van twitter en in dat geval moet je die peroon dan maar unfollowen. Wil ik best doen, maar we leven inmiddels ook al weer in een cultuur waarin mensen gaan zeggen: ouwe wolla waarom heb jij mij geunfollowed? En ik wil niet eens aan die persoon gaan vertellen dat ik hem iritant vind op twitter want in het 'echt' ben ik gewoon cool met die persoon.

Ik kan zo nog wel even doorgaan, over het feit dat er bekende nederlanders! zijn die alles retweeten waar hun naam in voorkomt (totaal overbodig, mensen weten wie je bent en wat je doet, 46 mensen die jouw clip wreed vinden kunnen mijn harige anuspoort likken) En over mensen die ook een keer iets groots gaan doen die dan meteen alles gaan retweeten om te laten zien dat ze daar mee bezig zijn zodat mensen weten dat ook zij iets tofs doen in hun niet al te ingewikkelde leven, of over mensen die elke felicitatie retweeten met een <- thanks! erachter. C'mon son ik weet dat je jarig bent en je kan ook repyl-en. of je wilt de wereld laten zien dat @prinsclaus jou feliciteerd, en dat je dat heel tof vind. Sommige mensen vinden het een fijne manier om te antwoorden en retweeten het onbewust. In zo'n geval interpreteer ik het gewoon verkeerd.

Maar ik denk dat ik wel even klaar ben voor nu. Ten slote wil ik nog even zeggen dat ik dit in wordpad typ en dat alles zo recht vanuit mijn hoofd/hart komt waardoor ik misschien een spelfout over het hoofd zie, al probeer ik het wel spelfoutloos te houden natuurlijk. Als je me daar nou op probeert te pakken mag je van mij mijn timeline gaan doorspitten totdat je 15 spelfouten hebt gevonden, dan krijg je een Bigtasty van me.

Het echte leven en het twitter leven.

Als je nou graag hierover met mij wilt discussiëren, dan doen we dat onder genot van een pilsener, in het echte leven.

Liefs,

@gvrens = Rens Rodolf.

Het gaat jullie goed.